Er is een moment bij elk concert van Oasis waarop de openingsakkoorden van Don’t Look Back in Anger door een stadion rollen en er iets eigenaardigs gebeurt. Duizenden mensen stoppen met filmen, stoppen met praten en beginnen te zingen. Volwassenen die zweren dat ze nooit huilen, voelen hun ogen prikken. Tieners die nog niet geboren waren toen de band uit elkaar ging, zingen elk woord mee alsof het nummer van hen was. Dat is de koppige kracht van Oasis, een band gebouwd op geloof, geruzie en refreinen die weigeren te sterven. Meer dan drie decennia nadat Definitely Maybe een droom uit een volkswijk in Manchester tot een nationaal volkslied maakte, staan de gebroeders Gallagher weer in de schijnwerpers en dit keer draaien de camera’s.
De energie rond de band rust op dit moment op drie pijlers. De terugkeer van Liam en Noel Gallagher op hetzelfde podium. Een grote documentaire die de definitieve kroniek belooft te worden van de chaotische opkomst van de groep. En een catalogus nummers die zo sterk is dat een nieuwe generatie ze ontdekt alsof ze vanochtend zijn uitgebracht. Voor wie in de jaren negentig opgroeide is dit een thuiskomst. Voor alle anderen is het het perfecte moment om te begrijpen waarom twee broers uit Burnage de laatste grote rock-’n-rollband werden die Groot-Brittannië ooit voortbracht.
Twee broers, één explosieve chemie
Het verhaal begint in Burnage, in het zuiden van Manchester, begin jaren negentig. Noel Gallagher was roadie bij een lokale groep genaamd Inspiral Carpets, schreef melodieën in hotelkamers en droomde van iets veel groters. Zijn jongere broer Liam was de meest magnetische frontman van zijn generatie, een zanger met een sneer die een zaal kon vullen nog voordat hij zijn mond opendeed. Toen Liams band een optreden aangeboden kreeg en hij erop stond dat zijn broer meeging om een oogje in het zeil te houden, ging Noel akkoord op één voorwaarde. Hij zou de nummers schrijven. Die ene afspraak veranderde de Britse muziek voorgoed.
In 1994 had de band Definitely Maybe uitgebracht, een album dat tegelijk klonk als ontsnapping, ambitie en verzet. Rock ‘n’ Roll Star, Supersonic, Live Forever en Cigarettes and Alcohol werden onmiddellijk anthems voor een generatie die het beu was te horen dat ze haar verwachtingen moest bijstellen. Een jaar later tilde (What’s the Story) Morning Glory hen van geliefd naar legendarisch, met Wonderwall, Don’t Look Back in Anger, Champagne Supernova en Some Might Say in één verbijsterende reeks.
Toen kwam Knebworth. In augustus 1996 speelde Oasis voor een kwart miljoen mensen verspreid over twee avonden, terwijl miljoenen anderen kaartjes aanvroegen die ze nooit kregen. Het blijft een van de grootste openluchtevenementen in de Britse muziekgeschiedenis en het moment waarop Britpop ophield een term uit de muziekpers te zijn en een nationale stemming werd.
De breuk die het hart van een natie brak
Niets duurt eeuwig. In augustus 2009, uren voor een festivalshow als headliner in Parijs, kregen de broers nog één laatste keer ruzie. Noel liep weg, de band viel uit elkaar en fans bleven achter met vijftien jaar aan ‘wat als’-vragen. Liam richtte Beady Eye op en bouwde later een enorm succesvolle solocarrière. Noel begon de High Flying Birds en werd in stilte een van de meest gerespecteerde songwriters van het land. Toch droeg elk interview, elk festival en elke verjaardag dezelfde vraag met zich mee. Zouden ze ooit weer zij aan zij staan?
Jarenlang was het antwoord een resoluut nee. Toen kwam, bijna uit het niets, de aankondiging en de reactie voelde als een winnend doelpunt in de laatste minuut van een bekerfinale. Stadiondata verschenen, waren binnen enkele uren uitverkocht en er werden extra shows toegevoegd om aan een vraag te voldoen die geen enkele promotor had durven voorspellen.
Een kijkje in de Oasis-documentaire van 2026
De reünie alleen zou al genoeg zijn geweest, maar de documentaire geeft het verhaal een nieuwe filmische hartslag. Opgebouwd uit uren zeldzame archiefbeelden, ongehoorde demo’s, backstageopnames en nieuwe interviews, wil de film de rauwe en onglamoureuze werkelijkheid vastleggen van een band die elk rock-’n-rollcliché beleefde en de meeste daarvan op de een of andere manier overleefde.
Kijkers kunnen de volledige boog verwachten. De vroege optredens in kleine zaaltjes waar niemand hun namen kende. De opnamesessies aangedreven door adrenaline en ruzie. De waas van Britpop-manie, roddelbladen en privéchaos. En ook de stille momenten, de momenten die twee broers tonen die elkaar ondanks alles beter begrepen dan wie dan ook ooit zou kunnen.
Wat het project essentieel laat voelen in plaats van nostalgisch, is de eerlijkheid. Dit is geen ereronde. Het is een portret van ambitie, ego, liefde en beschadiging, allemaal gezet op een soundtrack die de meesten van ons van buiten kennen. Voor jongere kijkers is het een geschiedenisles met een geweldige playlist. Voor ouderen is het een kans om de mythologie teruggebracht te zien tot iets menselijks.
Don’t Look Back in Anger en de nummers die weigeren te verouderen
Van alle nummers is er één een leven gaan leiden dat veel verder reikt dan de band. Don’t Look Back in Anger werd geschreven als een meditatie over vooruitgaan, en het refrein is uitgegroeid tot iets dat dicht bij een nationale hymne komt. Het is gezongen in voetbalstadions, op bruiloften, op begrafenissen en in de straten van Manchester in de dagen na de aanslag op de arena in 2017, toen een rouwende stad troost vond in een nummer over veerkracht.
Dat is het verschil tussen een hit en een anthem. Een hit hoort bij een jaar. Een anthem is van iedereen. Wonderwall, Live Forever, Champagne Supernova en Supersonic dragen hetzelfde gewicht, nummers die net zo goed klinken op een krakende autoradio als op een stadiongeluidsinstallatie.
Een nieuwe generatie ontdekt de sound
Er gebeurt iets onverwachts onder luisteraars die na de breuk zijn geboren. Korte clips van Liams vocalen, korrelige beelden van Knebworth en trage, atmosferische bewerkingen van Champagne Supernova hebben de band voorgesteld aan miljoenen jonge fans die hen vonden op een manier waarop hun ouders dat nooit konden: via een telefoonscherm. Het resultaat is een vreemde en mooie botsing. Grootouders, ouders en tieners zingen nu dezelfde teksten bij dezelfde shows.
De voetbalcultuur helpt ook. Spreekkoren op de tribunes lenen de melodieën, gitaarbands noemen de invloed en streaming heeft de backcatalogus net zo makkelijk bereikbaar gemaakt als alles wat deze week is uitgebracht. Oasis is opgehouden een band uit de jaren negentig te zijn en een permanent onderdeel geworden.
Wat de live-terugkeer voor fans betekent
De gesprekken over de tour draaien om de setlist en het speculeren is al de helft van het plezier. Zal de band openen met Rock ‘n’ Roll Star of Hello? Komen er deepcuts uit Be Here Now? Zullen Liam en Noel een podium delen zonder ook maar één zijdelingse blik? Niemand weet het, en juist die onzekerheid maakt het spannend.
Wat zeker is, is de sfeer. Oasis-concerten zijn geen beleefde aangelegenheden. Het zijn gemeenschappelijke, luide en emotionele bijeenkomsten waar vreemden elkaar omhelzen, waar het publiek harder zingt dan de PA en waar een nummer over eeuwig leven heel even heerlijk waar voelt.
De erfenis van de laatste grote Britse rockband
Het is makkelijk te vergeten hoeveel moderne Britse gitaarmuziek door Oasis loopt. De branie, de arbeidersambitie, het geloof dat een band uit een volkswijk overal ter wereld als headliner kon staan, het begon allemaal met twee broers en een geleende gitaar. Arctic Monkeys, Kasabian, de Courteeners en talloze anderen hebben naar hen gewezen als een keerpunt.
Naast de muziek gaven ze een land een gedeelde taal. Een tijdlang had in de jaren negentig iedereen een mening over Oasis, en die discussie was op zichzelf al een vorm van ergens bij horen. De documentaire en de reünie hebben dat gevoel teruggebracht, en dat is misschien wel de echte reden waarom de hele natie kijkt.
Het laatste woord
Oasis is altijd meer geweest dan alleen nummers. Het gaat om geloof, loyaliteit, familie en de rommelige, prachtige zaak van het leven zelf. De documentaire laat ons achter de schermen kijken, de reünie laat ons die nummers weer horen en Don’t Look Back in Anger zal nog lang blijven echoën na de laatste toegift.
Dus haal de oude platen tevoorschijn, leer de teksten als je ze nog niet kent en maak je klaar. Sommige bands vervagen. Sommige bands komen weer bij elkaar. En dan is er Oasis, nog steeds luid, nog steeds ruziënd, nog steeds van ons.